زمزمه

اگر دین ندارید، بگویید نداریم و آزاده باشید

mohamadkashi — Mon, 21 Dec 2009 03:27:18 GMT

مشهور است که می گویند که قدرت چیز خطرناک و کثیفی است. در این پایین نشستن و بالایی ها را نقدکردن کار ساده ای است اما فکر نکنید که خود شما اگر بر آن صندلی تکیه کردید سالم می مانید. بر همین پایه اخلاق دان ها به عنوان یک حکم کلی به اکثریت مردم که متوسطان هستند، توصیه می کنند که اگر می خواهید دچار انحراف اخلاقی نشوید تا حد ممکن به قدرت نزدیک نشوید.

درک تاثیر قدرت بر ماآدمیان به خصوص وقتی پای قدرت سیاسی در میان است نه تنها پیچیده نیست بلکه خیلی هم ساده است چون به هر حال هر جامعه ای یک تشکیلاتی به عنوان حکومت در بالای سر خود دارد که هر روز به نوعی این واقعیت را به روشنی برای همگان تکرار می کند. ماشین انسان سنجی جکومت از یک طرف آدم ها را به داخل خود می کشد ولی فقط و فقط بزرگ مردان و آزادمنشان که انگشت شمارند به سلامت خارج می شوند.

آقای منتظری از آن بزرگان انگشت شمار بود که بزرگی و آرادمنشی در او به حدی بود که فرصت طلبان قدرت خواه هر چه کردند نتوانستند حقیقت وجود و تاثیر حضور او را در صحنه جامعه پاک کنند. او با گذشت 20 سال از کناره گیری از قدرت و نشستن گرد و غبار ناشی از انقلاب و جنگ و آشکار شدن حقایق، نه تنها فراموش نشد بلکه هر روز استواری منطقش بر همگان بیشتر از پیش روشن و قابل درک شد و نهایتا نمونه عملی و ستون ارزشمند این عقیده شد که می گوید "آزادگی و انسانیت خود را فدای قدرت طلبی نکنیم".

او از معدود کسانی بود که با دیدن اولین انحرافاتی که دامن انقلاب را می گرفت ابدا ساکت ننشست و ظلم را بر نتافت. او از انگشت شمارانی بود که با به دست گرفتن قدرت، خود را و اهدافش را فراموش نکرد. دستش به خون آلوده نشد و حقیقتی که به آن معتقد بود و برایش عمری مبارزه کرده بود را فدای قدرت و شوکت چند روزه نکرد. در طول همه عمرش همانی را نشان می داد که بود. فقیهی که درد دین و انسانیت داشت و در برابر زور ساکت نمی نشست. همین ... نه کم و نه زیاد. آخر عمری شاعر نشد. عارف بود یا نبود در بوق و کرنا نکرد و کسی ندانست. ادعای همه علم و هنر های دنیا را هم نداشت.

با وجود همه اندوه رفتنش و با وحود پشت گرمی بزرگی که از دست رفته اما بسی جای خوشحالی و امیدواری که هنوز هم هستند بزرگانی که به آنچه خیلی ها فقط حرفش را می زنند و ساعتها برایش سخنرانی می کنند، تا آخرین لحظات عمر قاطعانه عمل می کنند. وعده بالاترین قدرت ها را بگیرند... از عرش قدرت به زمین انداخته شوند ... سالها در خانه محبوس شوند ... حق را پایمال و حقیقت را قدا نمی کنند.

یک بار دیگر گذشت زمان نشان داد که هیاهو های گذشته همگی حقیرشده و به فراموشی سپرده می شوند و آنچه می ماند نام نیک آزادگان و حق جویان است.

روحش شاد٬ یادش جاوید.

نیمه پنهان سریال لاست (Lost) افشا شد!

mohamadkashi — Thu, 10 Dec 2009 06:14:18 GMT

قسمتی از سخنرانی آقای حسن عباسی را در اینجا قابل شنیدن است که تحلیلی است عجیب از سریال هالیوودی هشتادو شش قسمتی "لاست". ظاهرا این سریال بلند، داستان یک هواپیمای مسافری است که پس از برخاستن از سیدنی در جزایری در جنوب اندونزی سقوط می کند و 47 مسافر جان به در برده که از ملیت های مختلف از سراسر دنیا هستند در آن جزایر دور افتاده به دنبال راه نجات اند.

تحلیل آقای عباسی به طور خلاصه این است که دنیای غرب از "سینمای استراتژیک" عبور کرده و استراتژی جدید آنها برای غلبه فرهنگی بر دیگران "تلویزیون استراتژیک" است و پشت صحنه ساخت سریالهای تلویزیونی نظیر لاست٬ ملاحظاتی استراتژیک و بسیار حساب شده وجود دارد. بر همین اساس سازنده فیلم بر آن است که بگوید نژاد انگلیسی تبار یا آنگلوساکسن عاقبت جهان را به بهشت موعود برای بشر تبدیل خوهد کرد و تنها تمدنی که توانایی اداره آن بهشت را خواهد داشت انگلو ساکسن ها هستند. 47 نفر مسافر باقی مانده در این سریال عناصری هستند که در حقیقت تمدنهای مختلف موجود در دنیا را نمایندگی می کنند. تمدن اسلام را تنها یک نفر در این فیلم نمایندگی می کتد که یک شکنجه گر بعثی عراقی است و بازیگر آین نقش به گفته ایشان یکی از فاسدترین بازیگران غربی است. اما بقیه بازیگران به جز عده بسیار معدودی که آفریقایی ها و آسیایی ها را نمایندگی می کنند همگی آنگلوساکسن هستند که یا کمک یهودی ها جزیره را که سمبلی است از جهان بشری، اداره خواهند کرد.

در تحلیل آقای عباسی یکی از نقشهای مهم فیلم، در واقع فیلسوف انگلیسی آقای "جان لاک" را نمایندگی می کند و نقش مهم دیگر نیز همان دیوید هیوم ملحد است که این دو تفکر، اداره کنندگان اصلی جهان موعود خواهند بود. زن در این فیلم نماد سرزمین است که همواره تصرف می شود و تنها زن یا تمدنی که در این سرزمین قدرت زایندگی دارد زنی استرالیایی یا آنلگو ساکسن است که از بدو ورود به حزیره باردار است. دیگر تمدنها هم نهایتا به تصرف انگلیسی تبار ها در آمده و در ان هضم می شوند. (عجب حالی می کند اگر کارگردان سریال این تحلیل رابشنود!)

او معتقد است که طرح و برنامه غربیها برای تصرف جهان با دقت و هنر کم نظیر در این سریال گنجانده شده و مشکل هنر ما همین است که قادر نیستیم مثل آنها جهانیان را با فرهنگ و تمدن خود آشنا کنیم و اکثریت کارگردانان ما اصلا هنر را نمی فهمند.

بعد از اتمام این رمزگشایی هوشیارانه به سراغ بازیگران خودمان و خصوصا گلشیفته فراهانی می رود و در حالیکه به شدت فریاد می زند، بازی اخیر او در یک فیلم هالیودی را قسمتی از نقشه غریها معرفی می کند که به دلیل سهل انگاری دستگاه های امنیتی و قوه قضائیه و ناشنیده گرفته شدن هشدارهای ایشان به وقوع پیوسته و راه نفوذ فرهنگی آنها بازتر شده.

ما که این سریال را ندیده ایم و فرض می کنیم که این آقای دکتر سپاهی هنرشناس و فیلسوف متخصص در امور استراتژیک و گرداننده مرکزی به نام "مركز بررسي‌هاي دكترينال" که نشسته و به گقته خودش از اول تا آخر 86 قسمت را با دقت دیده، اصلا و ابدا بی ربط نمی گوید.

خب آقای استراتژیک، برای اینکه بهتر بتوانید استراتژی تعیین کنید باید بفهمید چه کسی بیشتر به نقشه غربی ها برای اداره جهان خدمت می کند. خود شما در جای دیگری گفته اید که در دنیای مدرن امروزی حکومت بر دیگران از طریق "تصرف قلب‌ها و سيادت بر ذهن‌ها" صورت می گیرد. نقشه ای که با تحلیل این فیلم برملا کرده اید هم نشان می دهد آنها قصدی غیر از این ندارند.

کسی که بر ذهن ها سیادت می کند با زور که این کار را نمی کند بلکه تفکری را روی میز میگذارد که ذهن ها را مجذوب کند و برای مقابله با او باید تفکری قابل مقایسه و بهتر از او عرضه کنیم. شما بفرمایید ما ایرانیها در چهارصد سال اخیر چه حرف تازه و گفتنی برای جهانیان داشته ایم؟ از میکرفن جلوی دهان شما که انگار کاربرد آن را نمی دانید و در آن فریاد می کشید و کامپیوتر منزلتان و دی وی دی های سریال لاست که پای آن نشسته اید و تحلیل های درخشان کرده اید تا پایه های نظام اقتصادی و سیاسی کشورمان و تا توپ و موشک و انرژی هسته ای که ادعای شش دنگ سندش را دارید را همین غربی های به نظر ناپاک شما "حرام زاده"، طی چند قرن با تلاش بی وقفه شبانه روزی از مال و جانشان مایه گذاشته و فراهم کرده اند. در طی این مدت ما کجا بودیم جز اینکه بر سر جوی نشسته بودیم و گذر عمر می دیدیم.

حالا چه انتظاری از آنها دارید؟ که بیایند و به خاطر چه چیزی از شما تشکر کنند؟ بعد از چهار صد سال آمده اید و دیده اید که دنباله رویی بیش نیستیم و غیرتی شده اید. اما به جای آنکه دستان خالی ما را ببینید آنها را توطئه گر می خوانید و اسمش را هم گذاشته اید "جنگ نرم" که مثلا هرکس کلمه جنگ را که می شنود وحشت کند و دنبال شما راه بیافتد. قطعا غربیها اشتباهات بسیاری کرده اند و می کنند اما کدام کار است که انجام بدهی و غلط نداشته باشد. ما اولین و بزرگترین کار غلطی که کرده ایم این است که اصلا کاری نکرده ایم. حالا هم طلبکاریم.

گذشته از این حرفها، گلشیفته فراهانی در یک فیلم بازی کرده که البته باید ببینیم در بین همه سازنده ها و تحلیل گران دنیا که سلامت روانی هم داشته باشند کسی هست که برداشت شما را از این فیلم ها و سریال ها داشته باشد یا خیر. اما آیا او به فرهنگ غرب خدمت بیشتری کرده یا امثال شما که فقط خشونت را تقدیس و تبلیغ می کنید و احیانا اگر دلی هم می خواسته که جذب فرهنگ ما شود با دیدن شما و رئیس جمهورتان دور ما را برای همیشه خط کشیده است.

برای صاحب هنری که دل های بسیار برده و می برد چه رقیب زشت رویی بهتر از شما که به جای هنر دست بر اسلحه دارید و نفرت تولید می کنید و از همه کارهای دنیا فقط کار امنیتی و نظامی را یاد گرفته اید و اگر به شما باشد یک قوه قضائیه با زندانهایش و یک وزارت اطلاعات برای کل اداره مملکت کافی است. بنابراین اول بر سر خود و دیکتاتورهای حاکم فریاد بکشید و از سر راه مردم کنار بروید و اجازه دهید که آن حداقل اندوخته ای که از گذشتگانمان به ارث برده ایم را پرورش دهیم و به نمایش بگذاریم که شاید خریداری داشته باشد.

پی نوشت: اینجا سایت "اندیشکده یقین!" است که نظرات ایشان را منتشر می کند.

دین و دینداران

mohamadkashi — Wed, 04 Nov 2009 05:14:18 GMT

دین چیست و با انسان دین دار چه می کند؟ سعادت آدمی در گرو چیست؟ آیا دین کیمیایی است که معجزه وار هر کسی را سعادتمند می کند؟ آیا دین بسته ای کامل از دستورات و توصیه های اخلاقی و عملی است که عمل به آنها سعادت دنیوی و اخروی را برای هر نوع فرد عمل کننده تضمین می کند؟ آیا سعادتمندی تنها در گرو اختیار کردن دین است یا اینکه داشتن عزم و اراده نیز از ملزومات رسیدن به کامیابی است؟ آیا می توان گفت که تنها با داشتن عزم و اراده برای پیشرفت، سعادتمندی تضمین شده است و اختیار کردن یا نکردن دین از فرعیات حرکت تکاملی است؟

مبلغان رسمی، دین را مانند دارو ارائه می کنند که هر کسی با هر خصوصیت شخصیتی و فردی می تواند از داروخانه تهیه و درد خود را درمان کند. کافی است مشخص کنید که کدام دین یا مذهب را می خواهید. پس از انتخاب، شریعت مورد نظر شما به صورت کتابچه ای از پیش چاپ شده شامل اصول و فروع و دستورات و احکام عملی در اختیارتان قرار خواهد گرفت. این دستورالعمل ها می تواند مانند همان کتابچه هابی باشد که وقتی وارد کتاب فروشی میشوید معمولا جلوی پیشخوان و مقابل چشم شما می گذارند و برای آدمهای راحت طلب نوشته شده. مدیریت سه دقیقه ای ... چگونه پول دار شویم ... آیین دوست یابی و ...

البته باید روشن کرد که از کدام بخش دین صحبت می کنیم. در گذشته دین را به سه لایه شریعت یا پوست، طریقت و حقیقت یا مغز تقسیم کرده اند. لایه شریعت همان لایه اولیه و ظاهری دین است که پتانسیل فرموله کردن دین به صورتی که گفته شد را دارا است.

در حقیقت کلیدی ترین عامل تایین کننده سرنوشت آدمی همان اراده و میل درونی اوست. و البته برای رسیدن به مقصود، انجام عمل نیز ضروری است. در همینجاست که دین با دستورات عملی خود از راه می رسد و به عنوان یک راه هموار خودنمایی می کند. دین _ به خصوص اگر به شریعت آن بسنده کنیم _ چیزی نیست جز یک ابزار بی طرف که برای رسیدن به بسیاری از اهداف، می توان از آن استفاده کرد. نکته مهم اینکه دین علاوه بر ارائه کردن راه عملی، شخص دین دار را نیز مورد تشویق قرار داده و جسارت او را برای انجام عمل فزونی می دهد. بنابراین عمل کننده به احکام بر این باور است که بی شک در راه درست قدم بر می دارد و برای کاری که انجام می دهد پاداش خواهد گرفت. چه دیگران او را تشویق کنند و چه تنذیر.

بر همین اساس است که می بینیم با نام دین چه کارها که نمی کنند. می توان جان دیگران را به راحتی گرفت و متعهد به احکام دین بود. می توان شکنجه کرد و در عین حال ذکر خدا گفت. می توان مستبد ، خودخواه و خود رای و قدرت طلب بود و ملتی را فدای خودخواهی و امیال شخصی خود کرد ولی خوشنود بود که ماموریتی مهم در حال انجام است و خوشحال از به عهده گرفتن این ماموریت الهی و امیدوار به پاداشی که در انتظار است. و خلاصه اینکه می توان ظاهرا دیندار ترین دینداران بود اما درست در مسیر خلاف آنچه مقصود گوهری دین است قدم برداشت.

لذا حضور و سیطره دینی که به شریعت محدود شده می تواند بسیار خطرناک تر و مضرتر از بی دینی باشد و عطای آن را باید به لقای آن بخشید. مگر آنکه درک خود را از دین اصلاح کنیم.

جمعه روز سرنوشت

mohamadkashi — Thu, 17 Sep 2009 03:31:18 GMT

فردا تعدادی از ایرانیان مقیم بریزبین برای همراهی با مردم داخل ایران در مرکز شهر تجمع خواهند کرد. حتی اینجا هم که چوب و چماقی در کار نیست خیلی ها نخواهند آمد و ترجیح می دهند به گرفتاری های روزمره خود برسند. پیش درد و دلهاشان که مینشینی هر کسی هزار حرف و حدیث دارد اما خیلی ها از حرف فرا تر نمی روند. هرچه بتوانیم این حرفها را به عمل تبدیل کنیم تغییر شرایط زودتر و با کیفیت بهتر انجام خواهد شد. فردا روز عمل است هر چند که عمل ساده و کوچک به نظر برسد. روز قدس از معدود فرصت هاست که امنیت برای معترضین داخل کشور هم مثل خارج نشین ها فراهم است. بنابراین واقعا خانه نشینی در چنین روزی برای منتقدین نظام جای سوال دارد.

فردا در ایران از کسی انتظار کار چریکی نیست. انتظار سینه سپر کردن در مقابل گلوله هم نیست. با باتوم هم قرار نیست از کسی پذیرایی شود. مقامات هر یک از تریبونهایی که دارند حرف خود را زدند. حالا نوبت ما است که حرف خود را بزنیم. ولی ما برخلاف مقامات حرفمان را با گلوله و باتوم و شکنجه نمیزنیم. کسی که حق با اوست به سلاح محتاج نیست.

فرصت جمعه را اگر استفاده کردیم که هیچ. اما اگر در خانه ماندیم، حرکتی که از 3 ماه پیش آغاز شد را باید در همین جا فعلا خاتمه یافته فرض کنیم و در عین حال با این کار این تصور غلط را ایجاد خواهیم کرد که هر سرو صدایی بود از سران اطلاح طلبانی بود که زندانی شدند و غائله خوابید.

سه ماه پیش ملت ایران بزرگترین توهین به خود را تجربه کرد. جمعه به راحتی با چند ساعت راه رفتن در خیابان می توانیم کاری کنیم که توهین کنندگان دروغگو بهترین جواب را از مردم بگیرند.

به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل

که گر مراد نیابم، به قدر وسع بکوشم

روز قدس را سبز کنیم

mohamadkashi — Thu, 10 Sep 2009 06:16:39 GMT

هیچ فکر فکر نمی کردم روزی برسد که آرزوی شرکت در راهپیمایی روز قدس را داشته باشم و به خاطر محروم شدن از این امکان ناراحت باشم!

همه تلاش نظام در این چند دهه این بوده که فضا همچنان انقلابی و پر شور باقی بماند و راهپیمایی هایی که قبل از انقلاب در مخالفت با شاه برگزار می شد، بعد از انقلاب با هدف اعلام حمایت از جمهوری اسلامی ادامه پیدا کرد. راهپیمایی ها واقعا در چند سال اول انقلاب خود جوش بود اما به سرعت به نمایشی ملال آور تبدیل شد و هر بار که یکی از آنها برگزار می شد باید چند هفته قبل و بعد از مراسم، اجبارا بین تماشای جمعیت هوادار نظام و مصاحبه های مسخره صدا و سیما یا خاموش کردن تلویزیون یکی را انتخاب می کردیم.

اما کسی فکر نمی کرد که همین فضای انقلابی ممکن است روزی بالعکس عمل کند و فرصتی بشود برای مخالفت و اعتراض.

برگی که خشکید، بالاخره روزی باید از شاخه بیافتد. هر چاره ای هم که اندیشیده شود فقط زمان افتادنش را کمی تغییر می دهد و تنها چاره ممکن، داشتن کمی فراست و پیدا کردن راه حل های پیشگیرانه برای جلوگیری از خشک شدن برگ است. حکومت مستبد امروزی ما هم همان نظام سیاسی نو و مردمی سی سال پیش است که امروز خشکیده. هر کاری هم که می کنند، کار از یک جای دیگر در می رود.

روز قدس فرصت بسیار خوبی است برای تبدیل راهپیمایی های بی روح و نمایشی هر سال، به صحنه با شکوه اعتراض مسالمت آمیز و بدون خشونت. اعتراض به حکومتی که راه شنیدن هر حرفی و نقدی را بر خود بسته و فقط به چاپلوسان اجازه جولان داده است. اعتراض به حکومتی که هر اندیشمندی را از خود رانده و کار را به دست سفلگان سپرده است. اعتراض به حکومتی که رهبر آن مردم را آشکارا دشمن ، عامل بیگانه و نادان می خواند. فکرش را بکنید.. ملتی که انقلاب کردند، جنگ دیدند، بمب و موشک بر سرشان بارید، با انواع مصیبتهای حاصله از تدبیرهای حکیمانه آقایان ساختند و دم نزدند. آخر هم آنها را جاهل و فریب خورده بنامند و آنطور که دیدیم از آنها پذیرایی کنند. مردمی که آشکارا تغییر کرده اند و روش سی سال پیش را به کار نمی گیرند. بدین معنی که به جای استفاده از اسلحه برای پایین کشیدن نظام و ویران کردن آن، فقط می خواهند حرف بزنند و آن را اصلاح کنند.

دست همه دوستانی که روز قدس را سبز می کنند به گرمی می فشارم.

راه سبز امید

mohamadkashi — Fri, 04 Sep 2009 06:44:14 GMT

حتما شنیده اید که اعتراف به یک ضعف یا بیماری اخلاقی در فرد، مهمترین قدم برای درمان آن بیماری است. هر وقت برای شما قطعی شد که کاری که تا به حال می کردید اشتباه بوده به خودتان تبریک بگویید و بدانید که کار اصلی انجام شده و تا اصلاح شما راهی نمانده. مشکل ما آنجاست که کارهای زشت خود را برای خودمان توجیه می کنیم و پیش خود آن زشت را زیبا جلوه می دهیم.

چون بسیاری از خصوصیات فردی را به جامعه هم می توان نسبت داد پس شاید بتوان گفت که هر وقت جامعه ای به وجود درد و مرضی در بطن خود پی برد، راه اصلاح آن جامعه آغاز شده. در واقع با مشاهده تحولات اخیر، می خواهم بگویم که این تحول مبارک برای ملت ما در حال وقوع است.

سالها بود که انواع و اصناف رذیلت ها در متن جامعه ریشه گرفته بود و با رشدی روزافزون استعدادها و منابع ارزشمند ملی مان را به هدر می داد. ولی عیان نبود چون حجم عظیم تعفن و زشتی هایی که تولید می شد در زیر اخبار دروغ، لبخندهای پوچ، تعارفات آبکی و ژست های توخالی پنهان می شد.

اما بر اساس تجربه تاریخی بشر و در بلند مدت که نگاه کنیم، حکومت ها آینه تمام نمای جامعه و آنچه به واقع در متن جامعه می گذرد هستند. به همین دلیل بود که چهار سال پیش وقتی فساد اخلاقی در جامعه به اوج خود نزدیک می شد، آقای احمدی نژاد بر چنین جابگاه بلندی نشست. خدمت بزرگی که او به ما کرد این بود که در نتیجه عملکردش ظاهر سازی ها کنار رفت، نمایش ها تمام شد و سرپوش ها برداشته شد تا بتوانیم بوی تعفن خود را استشمام کنیم و قامت کج و کوله ما نمایان شد. آقای احمدی نژاد به خوبی مصداق دروغ گویی، بی تدبیری و بی مسئولیتی است. چهار سال به رفتار و کردار او خیره شدیم تا کراهت بی اخلاقی های او را عمیقتر درک کردیم و نتیجتا خود را شناختیم و در دادگاه درونمان، به خیلی چیزها اعتراف کردیم. این اعتراف که در واقع رسیدن به درکی تازه از خود است، قله مهمی است که فتحش کرده ایم و باید برای این پیروزی به خود تبریک بگوییم.

حوادث چند ماه اخیر که عکس العملی بود به بزرگترین دروغ گفته شده در سی سال اخیر، در واقع نشانه تمایل شدید به اصلاح شدن و نتیجه ناگزیر خودشناسی جامعه ای است که دیگر نمی خواهد دروغ را تحمل کند. شاید همچنان سالهای بسیار تلخی را پیش رو داشته باشیم اما جای بسی خوشحالی و امیدواری است که بسیاری از مردم درد را تشخیص داده و همدل تر شده اند. تشخیص مرص همیشه بخشی از درمان است.

شاید اشتباه می کنم اما به نظرم آن دوران تاریخی که با مشروطه شروع شد و همیشه از آن به عنوان دوران سخت مبارزه بر علیه استبداد و مبارزه برای دموکراسی یاد می کنند به نتیجه گیری نزدیک شده. چراکه دوران قهرمان سازی ها گذشته و بسیاری از مردم به جای اینکه زیر پرچم شخص خاصی سینه بزنند زیر پرچم دموکراسی خواهی سینه می زنند و برای کسی یا جریانی چک سفید نمی کشند. لذا با چنین رویکردی قدرت در دست یک فرد یا گروه متمرکز نخواهد شد. شاید خیلی ها اصلا ندانند که دموکراسی چیست اما همین عدم اطمینان به "هیچ کس" یعنی نیاز به تاسیس نظامی که منافع همه را به عنوان انسان را تامین کند و حقوق همه افراد را به رسمیت بشناسد.

آبروی نظام. کدام آبرو؟ کدام نظام؟

mohamadkashi — Thu, 27 Aug 2009 03:53:18 GMT

مبارک است! بالاخره رهبری اذعان کرد که انگار یک کارهای خلافی هم در این مملکت اتفاق افتاده. بگذریم که طوری این موضوع مطرح شد که انگار بعد از سی سال این اولین بار هست که چنین بلاهایی سر ملت آمده. ولی به هر حال طرح این موضوع از دهان شخص اول مملکت خودش یک قدمی به جلو بود.

اما شاید بد نباشدحساب کنیم که بالاخره در چه زمانی واقعیات و حوادث متن جامعه ما بی پرده و کامل از زبان رهبران درجه اول شنیده خواهد شد. طبیعتا وقتی میتوانیم مشکلات خود را حل کنیم که حد اقل همگی از صدر تا ذیل به وجود چیزی به عنوان مسئله یا معضل اعتراف کنیم. هرچه این اعتراف از مقام بلندپایه تری شنیده بشود ارزش و تاثیر بیشتری خواهد داشت اما این به این معنی نیست که اعتراف تک تک ما آدمها هیچ ارزشی ندارد.

در ایران انتخاباتی برگزار شد. تا حدود یک هفته هر روز خیابانهای اصلی تهران و بعضی شهرها از جمعیت پر و خالی شد. جمعیتی که کمی و کیفی در این سی ساله کم نظیر بود. هر روز صدها نفر با دست و پای کبود به خانه رفتند. هر روز ده ها نفر با دست و پای شکسته راهی بیمارستان شدند. جمعی کشته شدند. حدود چهار هزار نفر دستگیر شدند. همه سران اصلاح طلب که قاعدتا آنطور که از اسمشون برمیاد باید دنبال تغییر بدون خشونت باشند نه انقلاب، دستگیر شدند. بسیاری از دستگیر شدگان که اسم و رسمی نداشتند مورد انواع شکنجه و تجاوز قرار گرفتند. ( هرچه در این سی سال از اشاعه بعضی کلمات و مفاهیم جلوگیری شد در این چند روزه به باد رفت! تجاوز... شیشه نوشابه ... باتوم و غیره نقل و نبات بیانیه های سیاسی و مجالس شده!) همه مخالفین و معترضین در زمانی کوتاه یکی دوماهه چنان دوران سختی را تجربه کردند که صدو هشتاد درجه چرخیدند و اصل اعتقاداتشان در این چند دهه را هم تکذیب کردند و کلا اعتراف کردند که اصلا از اول خری نداشته اند که از کرگی دمی داشته باشد.

چنین اتفاقات عجیب و غریبی در چند روز افتاد و تازه رهبری فرمودند: تعداد معدودی جان باخته اند و تخلفاتی هم در کهریزک صورت گرفته ولی هتک آبروی نظام مهمتر است. حال با بستن یک تناسب ساده محاسبه کنید که باید در این مملکت چه اتفاقی بیافتد که مسئولان آبروی نظام را رها کنند و مراقب جان و مال و آبروی ملت باشند.

ما بالاخره نفهمیدیم که آبروی نظام یعنی چه؟ نظامی که انتخاباتش را اینچنین برگزار می کند. با مردمش این می کند که همه دنیا دیدند. بزرگان و خدمتگذارانش را دو ماه به انفرادی برده و بعد با دمپایی و پبژامه در حال عذر خواهی از رهبر به جهانیان نشان می دهد. این همه جنایت در زندان ها اتفاق افتاده و از همه اونها فقط به عنوان "تخلفاتی در کهریزک" یاد می شود. آنوقت آبروی نظام یعنی دقیقا کجای نظام؟ مگر نظام جدای از مردم هم وجود و معنی دارد؟

از من می شنوید ریشه این مصیبت ها همه از منیت و خودخواهی است نه هیچ چیز دیگر. در مقابل این همه مصیبتی که بر مردم رفت بنشینیم و آنها را نادیده بگیریم و از آبروی نظام حرف بزنیم یعنی نگران آبروی خود بودن. چون از نظام مردم را که بگیریم چیزی نمی ماند جز چند نفر گردانندگان نظام.

انتخابات ايران در آيينه مردم خوش و خرم استراليا

mohamadkashi — Sat, 11 Jul 2009 00:50:18 GMT

اين روزها اخبار داخل ايران به شدت مردم دنيا را متاثر كرده و خيلي ها خبر ها را با دقت دنبال مي كنند. حتي در استراليا با وجود دوري و جدايي از باقي دنيا، اخبار ايران مرتب از كانالهاي تلويزيوني دنبال مي شود و موج نگراني را در اطرافيانم مي بينم. به چند نمونه از مكالماتي كه با همكارانم داشته ام توجه كنيد.

با يكي از همكاران رده بالاي شركت كه صحبت مي كردم طوري نظر مي داد كه انگار مدتي در ايران زندگي كرده باشه و فكر نمي كردم كه اين همه مطلع باشه. مي گفت اين خيلي خوبه كه مردم به دنبال يك انقلاب ديگه نيستند و بايد فقط به دنبال تغييرات تدريجي و حساب شده باشند تا هم قادر باشند براي قبل و بعد از هر حركت برنامه ريزي كنند و هم تخريب كمتري ايجاد بشه... در جاي ديگري مي گفت بخش اعظم مردم استراليا و كشورهاي غربي معني دموكراسي را نمي دانند اما چون در اين سيستم زندگي مي كنند اصول دموكراسي در رفتار آنها نهادينه شده. بنابراين بازنده انتخابات در چنين كشورهايي بلافاصله و بدون شرم دست برنده را فشرده و تشكر مي كند. اما شايد خود نداند كه چه فرآيندي در ساليان سال طي شده تا او به همين راحتي به باخت تن ميدهد و كنار مي رود. و نتيجه مي گرفت كه اتفاقاتي نظير آنچه در ايران افتاد دموكراسي را براي عموم ملت ما معنا مي كند.

رئيس مستقيم خودم كه به اندازه فرد قبلي مطلع نبود مي پرسيد: "چرا مردم هنوز اعتراض مي كنند؟ مگر يك هفته بعد رهبر مذهبي شما انتخابات و نتيجه آن را سالم اعلام نكرد؟"

او با زمينه اي كه داشت تصور مي كرد كه نهادهاي مذهبي جايگاهي مستقل از حكومت و سياست دارند و انتظار داشت ملت متديني مثل ايرانيان به كلام رهبر مذهبي خود تن دهند. قدري برايش از جايگاه رهبري و ميزان نفوذ و نقش رهبري در حكومت گفتم و توضيح دادم كه شما از دور انتخاباتي را مي بينيد و جمعيت انبوهي كه راي مي دهند و شايد با خود مي گوييد... به به! اينها هم كه مثل ديگران انتخابات دارند و خيلي هم جدي و با شور و شوق در آن شركت مي كنند؟ گفت بله دقيقا! به خصوص با ديدن اين انتخابات همين برداشت را داشتم. من هم برايش داستان شوراي نگهبان منصوب رهبري و حضور نماينده هاي گزينش شده در انتخابات مجلس و رياست جمهوري و غيره را گفتم و توضيح دادم كه عصبانيت معترضين از اين است كه نظام حاكم حتي تعييري در اين حد اندك را هم تحمل نكرد.

منشي شركت مي گفت من و خانواده ام به دقت جريانات داخل ايران را دنبال ميكنيم و خوب است كه بدانيم هنوز هم در دنيا چنين اتفاقاتي مي افتد و نبايد تصور كنيم كه چنين مشكلاتي در كشور ما اتفاق نخواهد افتاد و اگر از مردمي نظير مردم ايران دفاع نكنيم ممكن است روزي نوبت خود ما هم بشود. او مصمم بود كه در تجمع هاي اعتراضي كه ايرانيها در بريزبين برگزار مي كنند شركت كند.

مدير اداري شركت هم معتقد بود كه تقلب فقط در ايران اتفاق نمي افتند و به اعتقاد او حتي آقاي بوش هم در دور دوم انتخابات آمريكا با تقلب روي كار آمد اما كسي كاري نكرد. او همان كسي بود كه صبح دو روز بعد از انتخابات از پشت صدايم كرد و بي مقدمه پرسيد "در كشورت چه خبر شده؟" وقتي متوجه شد كه نمي توانم صحبت كنم فقط با تعجب گفت "متاسفم".

هميشه در جريان حوادثي كه در ايران اتفاق مي افتاد، يا من هم در قلب حوادث بوده ام يا حد اقل به ناچار حضور فيزيكي داشته ام و نمي دانستم كه چگونه اخبار اين حوادث تا دورترين نقاط دنيا رفته و در آيينه وجود ميليونها انسان ديگر منعكس شده و هر كسي به گونه اي آن را بازتاب مي دهد.

اين روشن است كه نظام حكومتي ما برآيند مجموع فهم تك تك ما ايراني هاست. اما اين هم روشن است كه آگاهي ها ي ما هم مثل هر چيز ديگر در حال تحول و تغيير است و امروزه به يقين مي توان گفت كه با گذشت چند نسل بعد از انقلاب، اين نظام ديگر برآيند آگاهي هاي جامعه ما نيست و مجبور است كه شكسته شده و تغيير كند و خواه ناخواه بدون اراده كسي تغيير خواهد كرد. خوشحالم كه دنيا حداقل دراين حادثه اخير بهتر فهميد كه نسلهاي جديد ايراني خواهان تغييرند و ديگر آنچه مسئولين نظام در بوقهاي تبليغاتي خود مي گويند خواسته كثيري از مردم نيست.

خداحافظي با انتخابات

mohamadkashi — Sat, 27 Jun 2009 15:10:18 GMT

22 خرداد روزي كه از چهار سال پيش چشم انتظارش بودم به سرعت رسيد و دو هفته هم از آن گذشت. گدشته از همه اتفاقاتي كه افتاد و روزهاي تلخي كه گذشت، در مجموع نتايج خوبي هم داشت.

يكي از آن نتايج اين است كه نظام حكومتي ما عريان تر شد و ماهيت خود را بهتر نشان داد. هر حادثه اي كه در اين دوهفته اتفاق افتاد، نوري بود كه بر آبله رويي پرده نشين مي تابيد و زشتي هاي روي او را نمايان تر مي كرد. او با دستپاچگي براي حفظ پوشش بي نقص و زيباي خود تلاش بسيار كرد اما زخمهاي به دمل تبديل شده و چركيني كه سالها بازبيني و ترميم نشده بودند ديگر قابل پوشاندن نبود و وقت سرباز كردن آنها رسيده بود. با اين پرده دري كه رخ داد چراغ مهر و اميد به نظام دردل بسياري اگر سوسويي مي زد به كلي خاموش شد. خوب يا بد در جوامعي مثل ما حاكمان هنوز نيازمند حكومت بر دلهاي مردم اند و چرخ دولت با حكومت بر دلها بسيار روان تر مي گردد تا حكومت بر جسم ها. بنابراين مي توان پيش بيني كرد كه از اين پس اين چرخ چگونه خواهد گشت. تا وقتي رابطه مديران جامعه با مردم رابطه اي از نوع پدر و فرزندي يا ولي و صغير است، حكومت بر جسم آدميان بدون كسب رضايت قلبي آنها تنها با زور امكان پذير است و در حكومت با زور كلامي كه به عنوان فصل الخطاب به مردم گفته مي شودبه جاي فرود آمدن بر دلها و روشن كردن چراغ ايمان٬ بر فرق ها فرود خواهد آمد و فزوني دهنده نفرت است.

خلاصه اينكه حالا مردم بهتر مي دانند با چه پديده اي مواجه هستند و جايگاه مردم در اين نظام كجاست و چقدر حق و حقوق دارند. حالا فهميده اند كه اين نظام حاكم است كه حرف آخر را مي زند نه مردم. حال بعد از سي سال روشن شد كه قانون اساسي به عنوان پيمان نامه امضاء شده بين مردم و حكومت ، چقدر ميان صاحبان قدرت قدر و ارزش دارد و حالا چهره هاي واقعي پشت اين لبخندهاي صميمانه در تلويزيون بهتر ديده شد.

از اينكه در اين انتخابات شركت كردم بسيار خوشحالم اما اگر اتفاق خاص ديگري نيافتد اين آخرين باري بود كه در انتخابات جمهوري اسلامي كه ديگر به حق مي توان گفت به حكومت ديني تبديل شده شركت كردم. از اين پس بذر اميد را با هزار شوق در خاك باير نخواهم كاشت. آن را در جايي محفوظ محافظت و آماده خواهم كرد تا زمين را مساعد و باران را در راه ببينم. مي دانم كه زياد دور نيست.

خشک آمد کشتگاه من
در جوار کشت همسایه
گر چه می گویند: « می گریند روی ساحل نزدیک سوگواران در میان سوگواران.»
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟

بر بساطی که بساطی نیست
در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست
و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد
ـــ چون دل یاران که در هجران یاران ـــ

قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟^۱

------------------------------------

۱- شعر از نيما يوشيج

اولین بیانیه آقای موسوی بعد از شمارش آرا

mohamadkashi — Sat, 13 Jun 2009 16:36:18 GMT

جای پست نوشتن نیست. فقط جای گریستن است. کاش اینجا جایی بود که فریاد بزنیم. کاش ایران بودیم و قطره ای می شدیم در میان مردم بهت زده و خشمگین. خوش به حالتان که حد اقل می توایند بغضتان را فریاد بزنید.

یعنی ۱۰ میلیونی که در دوره های قبل خاموش بودند و پس از مدتها در این انتخابات به رای دهنده ها اضافه شدند به احمدی نژاد رای داده اند؟!!!

خفت و توهین از این بالا تر ممکن نبود.

اولین بیانیه آقای موسوی بعد از شمارش آراء:

ملت شريف ايران
نتايجی که برای دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری اعلام شد بهت آور است مردمی که در صفهای طولانی اخذ رای شاهد ترکيب آرا بودند و خود می دانند که به چه کسی رای داده اند با حيرت تمام به شعبده بازی دست اندرکاران انتخابات و صدا و سيما نگاه می کنند.

آنان اينک بيش از هميشه به دنبال آن هستند که بدانند چگونه و توسط چه کسانی و مقاماتی طرح اين بازی بزرگ ريخته شده است. اينجانب ضمن اعتراض شديد به روند موجود و تخلفات آشکار و فراوان روز انتخابات هشدار می دهم که تسليم اين صحنه آرايی خطرناک نخواهم شد. نتيجه آنچه که از عملکرد متصديان بی امانت ديده ايم و می بينيم جز تزلزل ارکان نظام مقدس جمهوری اسلامی ايران و حاکميت دروغ و استبداد نيست. اينجانب طبق وظيفه شرعی و ملی خويش به افشای رازهای پشت سر اين روند پرمخاطره خواهم پرداخت و آثار نابود کننده آن را بر سرنوشت کشور توضيح خواهم داد و ترس آن دارم که ادامه وضع موجود همه نيروهای موثر در نظام را به توجيه گرانی دروغگو در مقابل مردم تبديل کند و دنيا و آخرت آنان را در معرض لطمه های جبران ناپذير قرار دهد.
به مسوولان توصيه می کنم بيش از آن که دير شود اين روند را فورا متوقف کنند و همگی به خط قانون و امانتداری از آرای ملت بازگردند و بدانند که خروج از عدالت مشروعيت زداست. آنان بيش از هر کس ديگر از اين حقيقت باخبرند که در اين کشور انقلابی بزرگ و اسلامی صورت گرفته است. کمترين پيام انقلاب ما اين است که مردم آگاهند و در برابر کسانی که با تقلب روی کار بيايند تمکين نخواهند کرد.
اينجانب از همين فرصت استفاده ميکنم و ضمن تشکر از عواطف ملت بزرگوار ايران به آنان تذکر می دهم که ايران اين موجود آسمانی متعلق به آنان است و نه متقلبان، اين آنان هستند که بايد با هوشياری خود از آن حفاظت کنند. خائنين به آراء مردم ابايی از آن ندارند که اين خانه پارسايان به آتش کشيده شود. ما موج عقلانيت سبز خود را که برگرفته از تعاليم دينی و علايق ملت ما به اهل بيت پيامبر(ص) است با تمامی شور ادامه می دهيم و با شورش دروغ که در کشور طغيان کرده و چهره آن را آلوده است مبارزه ميکنيم، اما اجازه نخواهيم داد که حرکات ما شکل کور به خود بگيرد.
جا دارد از يکايک شهروندانی که برای رساندن اين پيام سبز هر کدام ستادی بودند و تمامی ستادهای مردمی و رسمی که در انتخابات فعاليت ميکردند سپاسگذاری کنم و تاکيد نمايم که تا رسيدن به نتيجه ای که کشور ما لايق آن است همچنان به حضور و تلاش آنان نياز است.
و ما لنا الا نتوکل علی الله و قد هدانا سبلنا و لنصبرن علی ما اذيتمونا و ع لی الله فليتو کل المتوکلون